BLOG Lida – “het leven van verloskundige Lida” (11)
(al gepubliceerd op Kids & Kurken)
Het is zomer en ik lig te slapen tijdens mijn dienst wanneer ik om 4.38 uur plotseling word gebeld door Harjo. Hij is nog aan het wakker worden, maar zijn vrouw Lianne riep net dat hij ons moest bellen omdat de bevalling gaande is en ze denkt dat het snel gaat. Ik kom er direct aan!
Lianne is nu zwanger van haar 4e kind en ik was ook bij haar vorige bevalling, ze beviel toen prachtig vlot thuis van een zoon, binnen 45 minuten nadat ik bij hen thuis arriveerde. Bijzondere herinnering voor mij aan die bevalling is dat Harjo direct na de geboorte van zijn zoon naar buiten stoof en flinke vuurpijl de lucht in schoot om op die manier de buurt (ze wonen aan de buitenweg) te laten weten dat hun kind is geboren. Met een flinke knal wist toen iedereen om 5 uur ’s nachts dat er een nieuwe buurtbewoner was. Wat hebben we hier met z’n allen heerlijk om gelachen. Deze zwangerschap liepen we steeds al te grappen dat Harjo wel weer vuurwerk moest regelen. Harjo stelde voor dat ik weer de bevalling kwam begeleiden, dat leek ze prettig. Hij beloofde me dat wanneer ik erbij zou zijn dat ik het vuurwerk mocht afsteken. Ik gaf aan dat het er natuurlijk wel een beetje aan zou liggen of ik dienst had of in de mogelijkheid zou zijn om te komen, maar we zouden het afwachten.
Maar op de bewuste donderdag heb ik inderdaad dienst en mag ik ook deze bevalling van Lianne begeleiden. Althans, dat dacht ik even, voor 4 minuten… Want 4 minuten na het vorige telefoontje, ik trek net m’n jas aan om vervolgens naar m’n auto te lopen, belt Harjo me opnieuw; “De baby is er al!”. Ik stel hem gerust en laat weten dat ik onderweg ben. Gauw start ik de auto en rijd met snelheidsovertreding naar ze toe. Ondertussen vraag ik Harjo hoe het gaat en of het kindje huilt, maar voordat hij me kan antwoorden hoor ik duidelijk krachtig babygehuil op de achtergrond! Wat fijn! Ik vertel ze dat ze het goed hebben gedaan en dat ik er bijna ben. Harjo gaat Lianne in bed helpen, ze zit nu naast het bed.
4.48 uur (10 minuten na het eerste telefoontje) stap ik binnen bij Harjo en Lianne. Lianne ligt in bed met een prachtige dochter met een flinke bos haar en lekker onder het huidsmeer. Ze ligt al lekker warm ingepakt. “Sorry” zegt Lianne, “hier was niet tegen te rijden”. Nee dat klopt, ik kon niet sneller! Lianne ligt echt even bij te komen en zegt dan; “ik denk dat het een meisje is!”. Dan zeg ik: “dat denk ik ook, want ik had het al gezien op de echo”. Dus na 3 jongens hebben Harjo en Lianne nu een dochter, ze noemen haar Romee.
Ik laat de placenta geboren worden en kan daarna helpen met Romee aanleggen aan de borst. Ondertussen praten we rustig na over de bevalling en hoe het Lianne toch zo ineens overviel. Maar wat hebben ze het goed gedaan, ze bleven rustig en deden alles op gevoel. Dat is ook het enige wat je hoeft te doen bij zo’n turbobevalling.
Na verloop van tijd worden de broers van Romee wakker en is Harjo niet meer te stoppen. Er moet echt weer vuurwerk worden afgestoken! Hij zegt dat ik mee moet naar buiten, want ik zou het doen. Maar ik heb natuurlijk precies niks gedaan omdat ik te laat was. Dus ik stel voor dat Harjo met z’n zoons het vuurwerk afsteekt en dat ik meeloop om foto’s te maken. En zo weet opnieuw de hele buurt dat er een buurtbewoner bij is gekomen vannacht.
