"Wat zou er aan de hand zijn?"

Iwan en Mara verwachten hun derde kindje. Collega’s zullen het ongetwijfeld herkennen: zo’n derde bevalling kan ineens snel gaan, maar soms stagneert het ook zomaar ineens of gebeurt er toch even iets bijzonders. De bevalling van Mara is er één die ik niet snel vergeet… en je voelt het al aankomen, dit was juist niet zo’n derde bevalling die snel gaat.

Mara is 1 dag na haar uitgerekende datum als ze me ’s nachts belt om te laten weten dat er mogelijk wat begonnen is. Ervaart weeën, maar er zitten nog wel lange pauzes tussen, ongeveer 10-15 minuten. We kletsen even aan de telefoon, maar Mara wilde me vooral even inlichten. We spreken af dat ze opnieuw belt als de weeën frequenter komen of als ze er behoefte aan heeft om contact te hebben. Ik verwacht eigenlijk in de vroege ochtend wel weer wat gehoord te hebben, gezien de vorige vlotte bevallingen van Mara. Maar als ik om 11 uur niks heb gehoord, bel ik zelf even om polshoogte te nemen. Het zakte vannacht weer wat af en ze heeft zelfs nog een beetje kunnen dutten. Het lijkt nu weer wat toe te nemen, maar het is nog erg onregelmatig en kort van duur. Ik bespreek met Iwan en Mara dat het lijkt alsof de bevalling mogelijk in de beginfase zit. Maar misschien is het ook nog wel vals alarm. 

Uiteindelijk belt Mara in de middag dat ze het fijn vindt als ik langskom om te beoordelen waar ze staat en om een verder plan te maken. Om 14u doe ik haar controles. Met haar en de baby lijkt alles keurig in orde te zijn. Ik doe een inwendig onderzoek en stel vast dat ze al bijna 5 cm ontsluiting heeft. Dit is een opluchting voor Mara, nu heeft ze de bevestiging dat alles wat ze de afgelopen uren heeft doorstaan ook wat heeft opgeleverd! Mara heeft de wens om thuis te bevallen, dus ik blijf bij hen en zet rustig alles klaar. 

Door de langere aanloop heeft Mara nu wel echt de wens om door te pakken. De weeën blijven nu mooi regelmatig om de 6 minuten komen en houden nu mooi lang aan. Zouden wel wat sneller mogen komen. Mara heeft de wens om de vliezen te breken in de hoop dat dit het laatste zetje geeft en dat het laatste stuk bevalling mooi vlot gaat. Om 15.50 uur breek ik haar vliezen en loopt er mooi helder vruchtwater af. Even later arriveert de kraamzorg om te assisteren bij de bevalling. 

Rond 17 uur ervaart Mara soms wat drukgevoel, maar dan ook weer een heel aantal weeën niet. We geven haar lijf rustig de tijd. De conditie van de baby is de hele tijd perfect. Een uur later stel ik voor om van binnen te voelen om te kijken hoe ze ervoor staat. “Ja, heel graag”, zegt Mara. “Waarom duurt het toch zo lang? Bij Joep en Koen was ik allang klaar.” (Joep en Koen zijn de 2 oudste kinderen van Mara en Iwan). Ik voel van binnen en stel vast dat ze volledige ontsluiting heeft, maar dat het hoofdje nog niet zo diep in het bekken staat. Ik stel voor dat ze nog even probeert te plassen.

Door de blaas te legen creëer je meer ruimte in het bekken. Dit kan helpen om het kindje te laten indalen. Tevens is Mara op de wc in een verticale houding, waardoor de zwaartekracht mogelijk ook nog meehelpt!

Het plassen is gelukt voor Mara. Nog steeds is het wisselend per wee of ze drukgevoel/persdrang ervaart of niet. Op dit punt vind ik het vreemd wat er gebeurt. Vaak is er ineens onhoudbare persdrang en wil een vrouw alleen maar persen/mee duwen tijdens de wee en is wegzuchten eigenlijk geen optie meer. Dit verloop heb ik nog niet eerder meegemaakt. In gedachten ga ik na wat er aan de hand kan zijn: is het een probleem in de kracht/effectiviteit van de weeën? Vind ik op dit moment niet meer waarschijnlijk want Mara heeft echt heel goede en regelmatige weeën. Zou er een probleem zijn met de verhouding tussen het bekken en de grootte van deze baby? Ook dit verwacht ik niet, want Mara heeft 2 keer eerder probleemloos vaginaal gebaard met normale geboortegewichten van Joep en Koen en ook nu verwachten we een kindje met een normaal gewicht. Zou de baby niet in de goede ligging/positie liggen? Zou kunnen…

Ik besluit dat het kan helpen om van het bed af te komen (Mara lag er prettig in zijligging en bij persdrang deed ze het meepersen ook in zijligging). Houdingsverandering kan ervoor zorgen dat een kind dieper het bekken in komt. De baarkruk heb ik klaargezet en Mara gaat ervoor. Terwijl ze op de baarkruk zit, voelt ze wel wat meer en beter de persdrang. Om 18.30 uur start Mara officieel met persen. Na 17 minuten begint de baby wat te reageren met de hartslag. Vooralsnog niets afwijkends, voor een baby is het ook hard werken om door een baringskanaal te gaan. In het allerlaatste stukje van de uitdrijving kan het zijn dat de hartslag van de baby daar wat op reageert. Maar na 40 minuten persen is er nog maar een klein stukje van het hoofdje te zien. Door dit hele verloop, wat niet heel standaard is, en mijn onderbuikgevoel besluit ik een ambulance te bellen. Ook omdat de baby nu toch wel meer lijkt in te leveren en vaker reageert met de hartslag die omlaag gaat. In de tussentijd helpen we Mara weer terug naar het bed. Ik trek verdoving op en bespreek met Mara dat ik een stukje van haar baby zie, maar dat haar baby wel aangeeft dit niet zo lang meer vol te houden. Ik wil haar graag verdoven, omdat het misschien nodig kan zijn om zo direct een knip te zetten. Mara begrijpt het en vindt dit goed. Bij het verdoven perst Mara opnieuw krachtig mee en dan zie ik het! Een neusje… Het neusje van de baby en ook een mondje. Het kwartje valt. Deze baby ligt in aangezichtsligging. En dan is het niet gek dat Mara zo hard moet werken voor de geboorte van dit kind. 

Ook ben ik erop voorbereid dat de baby mogelijk een wat minder goede start gaat hebben. Dit bespreek ik tussen de weeën door ook met Iwan en Mara. Doordat het kindje het hoofd helemaal achterover heeft, zie je soms na de geboorte dat het kindje moeite heeft met ademhalen, omdat er een zwelling in de hals/keel kan ontstaan. Daarnaast kan het gezicht ook opgezet zijn.

Iwan gaat met Pippa mee in de ambulance richting ziekenhuis en dan volgt Mara later. In de tussentijd zorg ik ervoor dat Mara gehecht is en zich kan opfrissen. Als ze bijna zover is om te kunnen gaan, belt Iwan. Pippa mag weer naar huis. Ze doet het ontzettend goed en er is geen reden om haar daar te houden. Ze worden opgehaald en even later kunnen ze weer met z’n allen herenigd worden.